(၁) "Online Speaking Class တစ်ခုခုတွင် ရရှိသည့် တိုးတက်မှုက လက်တွေ့လောကတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်ပါသလား"
(၂) Speaking Practice Sessions များတွင် Camera ဖွင့်ခြင်း/ပိတ်ခြင်း၏ အခန်းကဏ္ဍ
ကျွန်တော့်ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ SHLC Campus ရဲ့ Voice Room တစ်ခုမှာ ညပိုင်းစကားပြောဖြစ်တဲ့အခါမှာ သူ့ဆီက Speaking Skill နဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ကြားသိရပါတယ်။
အဲဒါကဘာလဲဆိုတော့ online classes တွေမှာ speaking လေ့ကျင့်ကြတဲ့အခါမှာ အဆင်ပြေလာ တိုးတက်လာတယ်ဆိုတဲ့ အနေအထားက အပြင်မှာ လူချင်းတွေ့ပြီး ပြောရတဲ့အချိန်မှာ အဆင်ပြေနိုင်ဖို့အတွက် လုံလောက်မှု ရှိ/မရှိ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းဖြစ်ပါတယ်။
ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဲဒီညက ကျွန်တော်ပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့အချက်တွေရယ်၊ အခု ထပ်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောပြချင်တာတွေရယ်ကို အကျဉ်းချုပ် ပြန်ပြောပြပါမယ်။
အပြင်မှာ စကားပြောတာကို ကြုံဖူးတဲ့ဝါက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာမှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါထက်ပိုအရေးကြီးတာတစ်ခုရှိပါတယ်။
အဲဒါကစိတ်ရဲ့သဘာဝကို အရှိအတိုင်း လက်ခံပြီး နားလည်ပေးဖို့ပါ။
လူအများစုဟာ စိတ်သဘာဝအရ မကြုံဖူးတာတို့ လုပ်နေကျ မဟုတ်တာတို့ကို လုပ်ရတဲ့အခါတွေမှာ စိတ်ထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်လို့ မခံစားရသေးတဲ့အတွက် အခြားဆက်စပ် စွမ်းရည်တွေမှာပါ အမှန်တကယ်ရှိနေတာထက် ကျဆင်းသွားသလိုခံစားရတတ်ပါတယ်။ လွယ်အောင်ပြောရရင် Comfort Zone ထဲမှာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ Performance/Skill ကျသွားသလို ဖြစ်တာပါ။
တစ်နည်းပြောရရင် online မှာပဲ ပြောဖူးတဲ့သူက အပြင်မှာ စပြီးပြောရတဲ့အချိန်မှာ မလုပ်ဖူးသေးတာကို လုပ်ရတာမို့လို့ ကိုယ့် skill/ performance ကို စိတ်တိုင်းမကျတာမျိုးကို ခံစားရတတ်တယ်ဆိုတာဟုတ်ပေမယ့် speaking practice ကို တခါမှ မလုပ်ဖူးမပြောဖူးသေးတဲ့သူအတွက်ကျတော့လည်း online မှာ အသံလေးပဲဖွင့်ပြီးပြောရမယ့်အနေအထားလောက်ကိုရအောင် တစ်ဆင့်တက် ရုန်းကန်ချိန်မှာလည်း အဲဒီလိုပဲခံစားရပါတယ်။ သဘောတရားချင်းက အတူတူပါပဲ။
ဒါပေမယ့် အရေးတကြီးသတိပြုမိရမှာတစ်ခုက အဲဒီခံစားချက်တွေက a false sense of reality ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ တကယ့် အရှိစွမ်းရည်က အဲဒီထက်ပိုမြင့်ပါတယ်။ အဲဒီ အရှိစွမ်းရည်ကို ရနိုင်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီမရင်းနှီးသေးတဲ့အနေအထားကို မြန်မြန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့လိုပါတယ်။ ရှောင်ခြင်းအားဖြင့်တော့ မရနိုင်ဘူးပေါ့။
ဒါကြောင့် အဲဒီ မသက်သာတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ခပ်စိပ်စိပ်လေးကြုံရအောင် တမင်တကာ ရွေးချယ်ပြီး ဖြတ်သန်းပစ်လိုက်နိုင်တဲ့သူက ဇီးရိုးကနေ အွန်လိုင်းကိုပဲကူးကူး၊ အွန်လိုင်းကနေ အပြင်ကိုပဲ ကူးကူး နောက်ပိုင်းမှာ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပေါ့ကဒ်စ်ထဲက "အဏ္ဏဝါပုံပြင်" ဆိုတဲ့ အပုဒ်ထဲမှာ ပြောဖူးသလိုပဲ “Get comfortable being uncomfortable.” လို့ ဆိုရမှာပေါ့။
ဒီလိုပြောလို့ transition တိုင်းမှာ အတင်းကြီး ရုန်းကန်ရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ အွန်လိုင်းကနေ အပြင်လောကကို ကူးဝင်တဲ့အဆင့်မှာ ကိုယ့်ရဲ့အတွေ့အကြုံအလွှဲအပြောင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံးချောမွေ့အောင် အွန်လိုင်းမှာကတည်းက ပြင်ဆင်လို့ရတာတွေရှိပါတယ်။
ဥပမာ - အတန်းဖော်တွေ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အွန်လိုင်းကနေ လေ့ကျင့်ရတဲ့အချိန်တွေမှာ လုံးဝမပြောရဲတဲ့အဆင့်ကနေ breakout room အသေးလေးတွေမှာ ၂ ယောက် ၃ ယောက် တစ်တွဲပြောရဲလာအောင် ကြိုးစားမယ်၊ အဲဒီကနေ group အကြီးစားတွေ discussions & activities တွေမှာ ဝင်ပြောနိုင်လာအောင် အဆင့်တက်မယ်။ အဲဒီကနေ main room ထဲမှာ အားလုံးရှေ့မှာ ပြောရတဲ့အခါမျိုးတွေ၊ Presentations တွေမှာ ပြောရဲလာအောင်ကြိုးစားမယ်။ အဲဒီကနေ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ကင်မရာဖွင့်ပြီး ပြောရဲလာအောင် ကြိုးစားမယ် စသဖြင့်ပေါ့။
အဲဒီလိုအားဖြင့် အဆင့်တက်လာအောင် တမင်တကာ ရှေ့တိုးပြီးလုပ်ယူရတာပါ။ မပြောရဲသေးလို့ ဝင်မပြောသေးဘူးဆိုတဲ့အဆင့်ကနေ ဝုန်းဒိုင်းနဲ့ အပြင်မှာ အာသွက်လျှာသွက်ပြောနိုင်တဲ့သူဖြစ်လာနိုးနိုးနဲ့ ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေလုပ်ရင်း စောင့်ရတာမဟုတ်ပါဘူး။
ဒီတော့ ပြန်အကျဉ်းချုပ်ရရင် -
(၁) အွန်လိုင်းမှာပဲပြောနိုင်ရုံနဲ့ အပြင်မှာပြောနိုင်တဲ့သူ ချက်ခြင်းမဖြစ်ဘူးဆိုတာ ဟုတ်ပေမယ့် အဲဒါက အင်္ဂလိပ်စာစွမ်းရည်ပြဿနာဆိုတာထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာလို့ ပြောရင်ပိုမှန်ပါမယ်။
(၂) အွန်လိုင်းကနေ အပြင်မှာပြောရတဲ့အဆင့်ကို ကူးပြောင်းရာမှာ human interaction, facial expression, body language, and hand gestures တွေရဲ့ သဘောကို ကြိုတင် ယဉ်ပါးခွင့်ရအောင် ကင်မရာဖွင့်ပြီး လေ့ကျင့်ခြင်းက conversation တစ်ခုမှာ active participants အနေနဲ့ ပါဝင်နေသူအားလုံးအတွက် အပြန်အလှန်အကျိုးပြုပါတယ်။
သို့သော် လက်တွေ့မှာ ဘာကိုပြင်ပြီး ဘယ်လိုဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာကတော့ သင်ယူသူများ ကျောင်းသူကျောင်းသားများရဲ့ ရွေးချယ်မှုသာဖြစ်ပါလိမ့်မယ်ခင်ဗျာ။
Yours truly,
Sayar Henry
--------------------
SHLC Program | Season 3 | September Intake အချိန်စာရင်းထွက်နေပါပြီ။
See timetable: https://docs.google.com/forms/d/14mCWApz3eITcoJ2lLKzdzoDmtbGngDuC7fK07sxED_0/preview